a. Zalety

Przedstawiony proekt pozwala na odejście od starej tradycji skupiania władzy w rękach najlepszych demagogów i dalszego umacniania (metodą intryg i niedomówień) raz zdobytej pozycji.

Oddala on powszechne przekonanie, że istotą prawdziwej polityki jest zdolność do narzucania sugestii, czyli ubezwłasnowolnienie i wprowadzenie w bład przeciwnika.

Przyjęty ustrój Rodu umniejsza bądź całkowicie eliminuje znaczenie w świecie polityki zjawiska iluzji.

Wprowadza w jej miejsce zasadę świadomej decyzji każdej strony, decyzji opartej na rzetelnej i sprawdzalnej informacji.

Wykształcając w ludziach trudną umiejętność samostanowienia, spełnimy główny postulat życia.

Zatem przybliżamy chwilę, w której świat przestanie się dzielić na oszustów i oszukanych, na naiwnych i szalbierzy.

Ustrój Rodu to także wyjście naprzeciw potrzebie społecznej łączności, która w dobie drożejących usług staje się dobrem coraz mniej dostępnym.

 

b. Wady

 

Ustrój Rodu, jak każde nowe przedsięwzięcie, zderza się ze społeczną niechęcią do wszystkiego, co godzi w nawyki.

Brak zrozumienia dla znaczenia informacji (niska kultura informacji), dla jej bespośredniego związku z komfortem fizycznej egzystencji, sprawia że wszelkie próby odpowiednich przekształceń mogą spotkać się z oporem faktycznych ofiar dzisiejszego sposobu życia.

Znane powiedzenie, ze ludziom potrzeba do szczęścia - „chleba i igrzysk”, zdaje się uzasadniać oratorskie popisy współczesnych politykierów.

Ten typ myślenia, wzmocniony aspiracjami do jednowładztwa – z jednej strony, może skutecznie oddalać ideę Przymierza „Patron” w takiej organizacyjnie postaci.

Inny problem jak koszt uruchomienia i utrzymania całego systemu zaufania jest zawarty w kosztach dostępu do sieci internetowej i komunikacyjnej.

Odrębnym zagadnidniem jest agresja ze strony tych czynników, których działania sprowadzają się do fałszowania informacji.

Dotyczy to również socjologicznego zjawiska wrodzonej skłonności do oszustwa

W życiu każdej partii jest wiele sytuacji, w których czyjeś nieprzeciętne zdolności, dalekowzroczne decyzje pozwalają na rozwój i dalsze jej istnienie.

Powołując instytucję – Skarbiec Wiedzy Narodowej – mieliśmy na uwadze ochronę doświadczenia i talentów tych nielicznych ludzi, a także potrzebę budowania podwalin pod przyszłą szkołę rządzenia – Naukową Akademię Informacji.

Skarbiec Wiedzy Narodowej to wspólny dla wszystkich podstawowych jednostek Przymierza „Patron” - instytut.

Jego główna działalność sprowadza się do zleconych przez Rody – analiz np. analiza charakterów, wszczętych ekspertyz i doradztwa w skomplikowanych sprawach, a także szukania nowych metod sterowania życiem narodu.

Skierowanie wybitnych członków organizacji do pracy w tym instytucie zatwierdzałaby Wola Rodu macierzystej jednostki.

Odrębny regulamin ustali szczegóły tego przedsięwzięcia.

 

Działanie organizacji rodowej w etapie pierwotnym – stadia rozwoju /planowany przebieg/

 

Zrębem przyszłego Rodu jest tzw. grupa założycielska.

Stanowić ją może kilka – kilkanaście osób zaznajomnionych w wystarczający sposób z konstrukcją i filozofią Przymierza „Patron”.

Założyciele wyłaniają spośród siebie pierwszy Zarząd Rodu.

Wokół niego skupiają się pozostali członkowie.

Gdy ich liczba przekroczy dziesięć osób, powstaje pierwsza dziesiątka itd.

Wszystkie zebrania odbywają się na razie wspólnie (razem z Zarządem).

W chwili przekroczenia liczby 40 osób tworzą się stanowiska – setnika i dziesiętników, obrady Dziesiątek odbywają się wówczas oddzielnie, powstaje instytucja Banku Zaufania.

Gdy stan struktury przekroczy pierwszą setkę osób, można rozpocząć organizację aparatu – Modułu.

Powstają w nim zaczątki Grupy: Skarbowej i Wykonawcz\ej (podlegających w tej fazie rozkazom Zarządu Rodu).

Jako koleje winny powstać Grupy: Informacyjna i Ustaleń.

Z chwilą powołania Grupy OTW, następuje przerwanie więzi decyzyjnej podległości między Modułem a Zarządem Rodu.

W tym stadium Bank Zaufania (jego filia) obejmuje testowaniem również pracę Modułu.

Jako ostatni konstytuuje się Grupa Gospodarcza.

 

Ważną sprawą jest specyficzna procedura wyborów Zarządu Rodu, do chwili utworzenia Banku Zaufania.

Otóż pierwsze trzy kolejne gabinety zmieniaja się co trzy miesiące.

Czas urzędowania czwartego i piątego Zarządu wydłuża się do sześciu miesięcy.

Szósty pracuje rok, a następne nie dłużej, jak dwa lata (o ile wcześniej nie zmienią ich notowania Banku Zaufania).

 

W tym projekcie zakładamy istnienie pewnej modyfikacji w modelu władzy Rodu.

Członkowie Zarządu otrzymują tzw. uczniów, pełniących funkcję sekretarzy.

W chwili wymiany Zarządu wszyscy uczniowie, a także wyrażający taką chęć setnicy, stają się kandydatami do nowego Zarządu.

Własnego kandydata może również wystawić Sektor (jest on wybierany przez dziesiętników zwykłą większością głosów).

Kandyduje się na określone stanowiska – uczniowie są do nich przypisani, setnicy i kandydaci Sektora mają możliwość wyboru.

Wszystkie kandydatury, a jest ich wg naszego wzorca – dwanaście, umieszczone są na liście wyborczej.

Członkowie każdej Dziesiątki indywidualnie głosują na upatrzone osoby, nie ma ścisłej procedury np. ile osób trzeba skreślić.

Pierwsze cztery osoby, które otrzymają największą liczbę głosów (każda w swojej kolumnie) – tworzą gabinet.

Ci, którzy uplasowali się na dalszych pozycjach, mogą przyjąć funkcję uczniów – w wypadku rezygnacji wchodzi dalsza, chętna osoba na liście.

System ten ma wiele wad:

  • tworzy olbrzymią sztywność struktury władzy w Rodzie,

  • uniemożliwia wysuwanie kandydatów przez siły całkiem oddolne,

  • jest zachowawczy i nie wykształca mechanizmów pożądanych w przyszłym ustroju autonomicznym,

  • może tworzyć niespodzianki wyborcze, np. modę na jedno stanowisko,

     

    Zaletą tego systemu jest zachowanie ciągłości władzy w Rodzie i możliwość uruchomienia procedury wyborczej w początkowej fazie rozwoju organizacji.